جهت خوراک برش فرز کاربید نسبت به قطعه کار و جهت چرخش برش فرز عمدتاً دارای دو روش فرز زیر است:
نوع اول فرز پایین است. جهت چرخش برش فرز همان جهت خوراک برش است. هنگامی که برش شروع می شود، برش فرز قطعه کار را نیش می زند و تراشه های نهایی را قطع می کند.
نوع دوم بالا فرز است. جهت چرخش برش فرز و جهت خوراک برش مخالف است. برش فرز باید بر روی قطعه کار برای یک دوره از زمان اسلاید قبل از شروع به برش، با شروع با ضخامت برش به عنوان صفر، و رسیدن به ضخامت برش در پایان حداکثر برش.
در طول فرز پایین، نیروی برش قطعه کار را در برابر جدول کار فشار می دهد، و در طول فرز کردن، نیروی برش قطعه کار را از جدول کار دور می کند. از آنجا که اثر برش فرز پایین بهترین است، فرز پایین معمولا انتخاب اول است. تنها زمانی که دستگاه دارای مشکلات ترخیص نخ یا مشکلاتی است که با فرز کردن پایین قابل حل نیست، سپس فرز کردن در نظر گرفته می شود.
هر بار که تیغه برش فرز کاربید وارد برش می شود، لبه برش باید بار ضربه ای را تحمل کند. بار بستگی به مقطع تراشه، ماده قطعه کار و نوع برش دارد. در شرایط ایده آل، قطر برش فرز باید بزرگتر از عرض قطعه کار باشد و محور برش فرز همیشه باید کمی از خط مرکز قطعه کار فاصله داشته باشد. هنگامی که ابزار به طور مستقیم در مرکز برش قرار داده شده است، آن را بسیار آسان برای تولید burrs. هنگامی که لبه برش وارد می شود و از برش خارج می شود، جهت نیروی برش شعاعی به تغییر خود ادامه خواهد داد. دفن دستگاه ممکن است ارتعاش کند و آسیب دیده باشد. تیغه ممکن است چیپ شود و سطح ماشین شده بسیار خشن خواهد بود. برش فرز کاربید کمی خارج از مرکز است، و جهت نیروی برش تغییر خواهد کرد. دیگر نوساناتی وجود ندارد، برش فرز یک پیش بار به دست خواهد آورد
