در برش فلز، برخی از تراشه ها به شکل مارپیچی در می آیند و زمانی که به طول معینی می رسند، خود به خود می شکنند. برخی از تراشه ها به شکل های C یا 6-شکل شکسته می شوند. برخی مانند ساعت گرد شده اند. و برخی به سوزن یا قطعات کوچک شکسته می شوند. پاشیدن به همه جا، بر ایمنی تأثیر می گذارد. برخی تراشه های نواری به دور ابزار و قطعه کار پیچیده می شوند که به راحتی می تواند باعث بروز حوادث شود. وضعیت ضعیف حذف تراشه بر پیشرفت طبیعی تولید تأثیر می گذارد.
استادان واقعی می توانند وضعیت پردازش را بر اساس شکل تراشه ها قضاوت کنند. امروز برخی از اطلاعات نظری را به اشتراک خواهیم گذاشت.
چیپس چه چیزی می تواند به شما بگوید:
تصویر
تصویر
01
تصویر
عوامل موثر بر چیپس
تصویر
1. مواد قطعه کار
عناصر آلیاژی، سختی و وضعیت عملیات حرارتی مواد قطعه کار بر ضخامت تراشه و پیچش تراشه تأثیر میگذارند. فولاد ملایم تراشه های بزرگتری نسبت به فولاد سخت تشکیل می دهد. فولاد سخت نسبت به فولاد نرم احتمال پیچ خوردن کمتری دارد. ضخامت تراشه هایی که به راحتی فر نمی شوند نازک است. اما زمانی که ضخامت براده های فولادی نرم بیش از حد بزرگ باشد، پیچاندن آن آسان نیست. در عین حال، شکل قطعه کار نیز یک عامل تأثیرگذار مهم است.
2. پارامترهای هندسی منطقه برش ابزار
پارامترهای هندسی منطقی ناحیه برش ابزار رایج ترین روش های مورد استفاده برای بهبود قابلیت کنترل تشکیل تراشه و قابلیت اطمینان شکستن تراشه است.
زاویه چنگک با ضخامت تراشه نسبت معکوس دارد و برای مواد مختلف در حال پردازش مقدار بهینه دارد. زاویه انحراف اصلی مستقیماً بر ضخامت و عرض تراشه تأثیر می گذارد و زاویه انحراف اصلی بزرگ به راحتی تراشه را می شکند. شعاع قوس نوک ابزار به ضخامت و عرض تراشه و همچنین جریان تراشه مربوط می شود. جهت، یک شعاع قوس کوچک برای تکمیل مناسب است، و یک شعاع بزرگ برای خشن کردن مناسب است.
عرض تراشه شکن باید متناسب با مقدار تغذیه انتخاب شود. اگر مقدار خوراک کم است، یک باریک انتخاب کنید. اگر مقدار خوراک زیاد است، یک عریض را انتخاب کنید. عمق تراشه شکن باید با مقدار تغذیه نسبت معکوس داشته باشد. اگر مقدار خوراک کم است، یکی عمیق را انتخاب کنید. یک خوراک کم عمق را انتخاب کنید.
3. مقدار برش
سه عامل مقدار برش، محدوده شکستن تراشه را محدود می کند. عواملی که تأثیر بیشتری در شکستن براده دارند، نرخ تغذیه و میزان برش پشتی است، در حالی که سرعت برش کمترین تأثیر را بر شکستن تراشه در سرعت برش معمولی دارد. مقدار خوراک متناسب با ضخامت تراشه است. مقدار برش پشت متناسب با عرض تراشه است. سرعت تراشه با ضخامت تراشه نسبت معکوس دارد. با افزایش سرعت برش، محدوده موثر شکستن تراشه باریک تر می شود.
4. ماشین ابزار
ماشینآلات مدرن CNC از عملکرد ویرایش NC برای تغییر دورهای مقدار خوراک برای دستیابی به هدف شکستن اجباری تراشه استفاده میکنند که اغلب به آن "شکستن تراشه برنامهریزی شده" میگویند. این روش دارای قابلیت اطمینان شکستن تراشه بالا، اما اقتصاد برش پایین است. اغلب در فرآیندهایی که شکستن تراشه ها با روش های دیگر دشوار است، مانند شیارهای عمیق در وجه انتهایی ماشین های تراشکاری استفاده می شود.
5. وضعیت خنک کننده و روانکاری
با افزودن مایع برش، محدوده موثر شکستن تراشه گسترده تر می شود، به خصوص شکستن تراشه در تغذیه های کوچک مستعد پیچ خوردگی است. استفاده از فشار بالای سیال برش برای شکستن و حذف براده ها روشی موثر در برخی از روش های فرآوری است. به عنوان مثال، در ماشینکاری سوراخ عمیق، سیال برش با فشار بالا می تواند تراشه ها را از ناحیه برش تخلیه کند.
02
تصویر
فرآیند تشکیل شکل تراشه
تصویر
فرآیند تشکیل تراشه های روبان را می توان به سه مرحله تقسیم کرد:
1. مرحله تغییر شکل اساسی: تغییر شکل براده ها زمانی اتفاق می افتد که فلز لایه برش و لبه برش ابزار شروع به تماس و تبدیل به تراشه می کنند و از مواد قطعه کار جدا می شوند.
2. مرحله تغییر شکل کرل: حلقه به سمت بالا، فر جانبی، حلقه مخروطی در هر دو جهت A و B.
3. مراحل تغییر شکل و شکست اضافی.
تصویر
03
تصویر
طبقه بندی تراشه ها
تصویر
با توجه به مواد مختلف قطعه کار، شرایط برش متفاوت است. شکل تراشه های تولید شده در طول فرآیند برش متنوع است. شکل چیپس ها به طور عمده به چهار نوع روبانی، گره ای، دانه ای و خرد شده تقسیم می شوند که در شکل نشان داده شده است.
تصویر
تصویر
1. چیپس ها را بردارید
این رایج ترین نوع تراشه است. سطح داخلی آن صاف و سطح بیرونی آن کرکدار است. هنگام پردازش فلزات پلاستیکی، چنین تراشه هایی اغلب در شرایط کاری با ضخامت برش کوچک، سرعت برش بالا و زاویه چنگک ابزار بزرگ تشکیل می شوند. فرآیند برش آن متعادل است، نیروی برش کمتر نوسان می کند، و زبری سطح ماشینکاری شده کوچکتر است.
2. تراشه های ندولار
به آن چیپس فشرده نیز می گویند. سطح بیرونی آن ناهموار و سطح داخلی آن گاهی ترک خورده است. چنین تراشههایی اغلب زمانی اتفاق میافتند که سرعت برش کم است، ضخامت برش زیاد است و زاویه چنگک ابزار کوچک است.
3. چیپس گرانول
تراشه های واحد نیز نامیده می شوند. در طی فرآیند تشکیل تراشه، اگر تنش برشی روی سطح برشی از مقاومت شکست ماده بیشتر شود، ترکها به کل سطح گسترش مییابند و واحدهای تراشه از ماده در حال برش جدا میشوند و برادههای دانهای را تشکیل میدهند. همانطور که در شکل ج نشان داده شده است.
سه نوع تراشه فوق فقط هنگام پردازش مواد پلاستیکی امکان پذیر است. در میان آنها، فرآیند برش براده های نواری شکل نرم ترین است و نیروی برش تراشه های واحد بیشترین نوسان را دارد. رایج ترین آنها در تولید تراشه های نواری هستند، گاهی اوقات تراشه های ترک خورده به دست می آیند و تراشه های واحد نادر هستند. اگر شرایط اکستروژن براده تغییر کند، مانند کاهش بیشتر زاویه چنگک ابزار، کاهش سرعت برش، یا افزایش ضخامت برش، می توان تراشه های واحد را به دست آورد. برعکس، تراشه های نواری شکل را می توان به دست آورد. این نشان می دهد که شکل تراشه ها را می توان با توجه به شرایط برش تغییر داد. با تسلط بر قوانین در حال تغییر آن، می توانید تغییر شکل، شکل و اندازه تراشه ها را برای دستیابی به هدف پیچش تراشه و شکستن تراشه کنترل کنید.
4. خرد کردن چیپس
این تراشه از مواد شکننده است. شکل این تراشه نامنظم و سطح ماشین کاری شده ناهموار است. از منظر فرآیند برش، تراشه قبل از شکستن بسیار کمی تغییر شکل میدهد و مکانیسم تشکیل تراشه با مواد پلاستیکی متفاوت است. شکستگی شکننده آن عمدتاً به دلیل فشار وارده بر ماده بیش از حد کششی آن است. چنین تراشههایی اغلب هنگام پردازش مواد شکننده و سخت مانند چدن با سیلیکون بالا، آهن سفید و غیره بهخصوص زمانی که ضخامت برش زیاد است، به دست میآیند. از آنجایی که فرآیند برش آن بسیار ناپایدار است، آسیب رساندن به ابزار و آسیب رساندن به ماشین ابزار آسان است و سطح ماشینکاری شده ناهموار است، بنابراین باید در تولید از آن اجتناب شود. روش این است که ضخامت برش را کاهش دهیم تا تراشه ها به شکل سوزنی یا پوسته ای شکل شوند. در عین حال، سرعت برش را به طور مناسب افزایش دهید تا انعطاف پذیری مواد قطعه کار افزایش یابد.
موارد فوق چهار نوع معمولی تراشه هستند، اما شکل تراشه های به دست آمده در محل پردازش متنوع است. در پردازش مدرن برش، سرعت برش و سرعت حذف فلز به سطوح بسیار بالایی رسیده است و شرایط برش بسیار سخت است و اغلب مقدار زیادی تراشه های "غیرقابل قبول" تولید می کند.
در طول برش باید اقدامات مناسبی برای کنترل پیچ خوردگی، جریان و شکستن براده ها انجام شود تا شکل تراشه ای "قابل قبول" شکل بگیرد. پرکاربردترین روش کنترل تراشه در ماشینکاری واقعی، خرد کردن تراشه شکن بر روی صفحه چنگک یا استفاده از تراشه شکن بلوک فشار است.
ما اغلب در حین پردازش با برخی از موقعیت های شکستن تراشه مواجه می شویم. درهم تنیدگی تراشه نه تنها بر پردازش تاثیر می گذارد، بلکه گاهی اوقات نیاز به خاموش شدن ویژه برای پردازش دارد و در نتیجه راندمان پایینی دارد. بیایید در مورد مهارت شکستن تراشه آن بیاموزیم.
تصویر
04
تصویر
اصول و روش های مدیریت تراشه
تصویر
1. پس از افزایش خوراک، تراشه ها ضخیم تر می شوند که برای شکستن تراشه مفید است.
تصویر
تصویر
2. شعاع فیله نوک ابزار کوچکتر می شود و ضخامت تراشه افزایش می یابد که برای شکستن تراشه مفید است.
تصویر
تصویر
3. زاویه چنگک را کاهش دهید
تصویر
نسبت تراکم تراشه=hc/h. هر چه نسبت تراکم بزرگتر باشد، شکستن تراشه ها آسان تر است، اما در عین حال، مقاومت برش نیز افزایش می یابد. نسبت تراکم به سرعت خطی Vc مربوط می شود. هنگامی که Vc کاهش می یابد، نسبت تراکم افزایش می یابد، بنابراین کاهش سرعت خطی نیز برای شکستن تراشه مفید است. زاویه چنگک کاهش می یابد، تغییر شکل تراشه بزرگ است، و نسبت تراکم افزایش می یابد، که برای شکستن تراشه مفید است.
4. فرم درمان لبه تیز را اتخاذ کنید
همانطور که در شکل زیر مشاهده می شود، در شرایط تغذیه یکسان، لبه تیغه صاف و تیز است که برای شکستن براده ها مفید است.
تصویر
افزایش زاویه انحراف اصلی تراشه ها را ضخیم تر می کند و شکستن تراشه را تسهیل می کند:
تصویر
تصویر
5. تراشه شکن بیرون زده
تقویت شکستن تراشه: مالش بر روی برآمدگی های تراشه شکن باعث ایجاد فرورفتگی در سطح تراشه می شود و ضخامت تراشه به میزان قابل توجهی افزایش می یابد → باعث شکستن تراشه می شود و بسیار آسیب رسان است.
تصویر
مقاومت در برابر آسیب قوی: سطح تماس با تراشه ها کوچکتر می شود و تراشه ها به دلیل تماس صاف با برآمدگی ها به آرامی تخلیه می شوند → آسیب کمتری به ابزار وارد می شود.
تصویر
6. شعاع حلقه تراشه ها کوچکتر می شود
