یک مثال ساده که در برنامه نویسی کلان استفاده می شود ، اکنون برای نشان دادن شباهت ها و تفاوت های بین برنامه های کلان و برنامه های NC استفاده می شود.
یک شرکت عمدتا پردازش با حجم متوسط از 10 نوع قطعات مشابه آنچه در شکل {{2} انجام می شود ، انجام می دهد.
تصویر
تصویر 1-1
قطعات از بازیگران دقیق ساخته شده اند. این قسمت ها در مجموع شش عنصر پردازش دارند: سوراخ داخلی ، محفظه داخلی ، صورت انتهایی ، فیله بیرونی ، دایره بیرونی کوچک و سطح کمرنگ بین دایره بیرونی کوچک و دایره بزرگ بیرونی. این 10 نوع قسمت به نوبه خود هر از گاهی پردازش می شوند.
شکل 1-1 یک نمودار شماتیک از یکی از قسمت ها را نشان می دهد. هنگام پردازش این قسمت، مرحله اول استفاده از ابزار چرخاننده انتهایی برای چرخاندن وجه انتهایی و کانتور بیرونی و مرحله دوم استفاده از ابزار تراش داخلی برای چرخاندن سوراخ داخلی و پخ زدن گوشه داخلی است. در اینجا فقط مرحله اول مورد بحث قرار می گیرد.
برنامه NC برای مرحله اول به شرح زیر است:
تصویر
هر قسمت نیاز به تهیه یک برنامه NC مشابه دارد ، اما در واقع فقط داده های موجود در بخش N12 ~ N17 در بین این 10 برنامه متفاوت است.
بنابراین، داده های اندازه 8 نشان داده شده در شکل 1-1 را با 8 متغیر (#1~#7، #18) جایگزین کنید و قبل از اجرای بخش برنامه (بخش برنامه ماکرو) حاوی این متغیرها، مقادیری را به آنها اختصاص دهید.
(در میان آنها ، شماره 1 نشان دهنده اندازه مجلل سوراخ داخلی است که در مرحله بعدی استفاده خواهد شد).
در این زمان ، اجرای این بلوک کلان که جایگزین ثابت با مقادیر متغیر می شود ، همان اثر اجرای بلوک NC را دارد.
نتیجه همان است.
در زیر یک برنامه کلان برای چرخاندن قسمت نشان داده شده در شکل 1-1:
اجرای این برنامه ماکرو مانند اجرای برنامه 0001NC است.
این برنامه ماکرو همچنین می تواند برای پردازش چندین قسمت دیگر استفاده شود. فقط هفت متغیر اول را با توجه به اندازه واقعی قطعات مورد پردازش مجدداً تنظیم کنید (یعنی مقادیر را تغییر دهید). این برنامه کلان همچنین دارای قالب های دیگری است که بعداً با جزئیات معرفی می شوند.
