ما اغلب مقادیر زیادی سنگفرش را در زیر ترانسفورماتورها می بینیم. دقیقا هدفشون چیه؟ آیا صرفا برای زیبایی شناسی است؟
[تصویر]
ترانسفورماتورهای معمولی به دو دسته تقسیم می شوند: ترانسفورماتورهای خشک-نوع و ترانسفورماتورهای غوطه ور روغنی{1}.
ترانسفورماتورهای غوطهور شده در روغن از روغن بهعنوان واسطه عایق اولیه استفاده میکنند و برای خنککردن-با استفاده از روشهایی مانند-خنککردن خود غوطهور در روغن{3}}خنککردن هوای اجباری{4}}، خنککردن آب، یا گردش اجباری روغن به آن متکی هستند. اجزای کلیدی شامل هسته آهنی، سیمپیچها، مخزن روغن، محافظ روغن، هواکش، دریچه ضد انفجار (یا شیر فشارشکن)، رادیاتور، بوشهای عایق، تعویض شیر، رله گاز، دماسنج، و تصفیهکننده روغن است.
ترانسفورماتورهای غوطهور در روغن در مقایسه با-ترانسفورماتورهای نوع خشک- مزایایی مانند هزینههای کمتر و تعمیر و نگهداری آسانتر را ارائه میکنند، در حالی که به طور مؤثری اتلاف حرارت با ظرفیت بالا و نیازهای عایق{3} ولتاژ بالا را برطرف میکنند. با این حال، از آنجایی که روغن خنک کننده مورد استفاده قابل اشتعال است، این ترانسفورماتورها دارای یک اشکال ذاتی هستند: خطر آتش سوزی یا انفجار.
[تصویر]
اینجاست که اجزایی مانند سنگفرش ها وارد عمل می شوند. منطقه زیر ترانسفورماتور معمولاً به عنوان یک گودال یا حوضچه تخلیه روغن نامیده می شود که به یک گودال یا حوضچه جمع آوری روغن اضطراری متصل می شود.
در صورت بروز حادثه-مثل اسپری روغن یا انفجار-روغن ترانسفورماتور به داخل گودال تخلیه تخلیه میشود و به سمت حوضچه جمعآوری اضطراری جریان مییابد.
این چاله ها ممکن است مجهز به توری باشند یا نباشند. در صورت استفاده از توری، سنگفرش ها در بالای آن قرار می گیرند. در غیر این صورت، آنها مستقیماً در داخل گودال قرار می گیرند. تصمیم برای استفاده از گریتینگ به نوع، ظرفیت و ولتاژ ترانسفورماتور بستگی دارد که همه آنها تابع مقررات خاصی هستند. تصویر
قرار دادن سنگفرش در زیر ترانسفورماتورهای غوطهور شده در روغن، هفت عامل زیر را در نظر میگیرد:
1. پس از استفاده طولانی مدت، اجزای ترانسفورماتور ممکن است از پیری یا نشت رنج ببرند. بستری از سنگفرش، روغن نشتشده را جذب میکند و به آن اجازه میدهد به آرامی در چاله نفت اضطراری جریان یابد و در نتیجه خطر تصادف را کاهش میدهد.
2. در صورت بروز حادثه، سنگفرش ها از پاشش روغن داخل ترانسفورماتور به بیرون جلوگیری می کند و به جلوگیری از انفجار کمک می کند.
3. در صورت وقوع انفجار یا آتش سوزی، سنگفرش ها به عنوان مانع عمل می کنند و از سرایت آتش به زمین جلوگیری می کنند و اقدامات اطفای حریق را تسهیل می کنند.
4. آنها یک اثر خنک کننده جزئی ایجاد می کنند. اگر ترانسفورماتور بیش از حد گرم شود، سنگفرش ها به دفع گرما کمک می کنند.
5. سنگفرش ها عایق الکتریکی هستند و انجام بازرسی را برای پرسنل تعمیر و نگهداری و عملیات آسان تر و ایمن تر می کند.
6. سنگفرش ها جذب ضربه را فراهم می کنند. عملکرد آنها مشابه سنگ های بالاست در خطوط راه آهن است و لایه ای از بالشتک را اضافه می کند.
7. از رشد علف های هرز جلوگیری می کنند.
تصویر
# مقررات ایمنی آتش نشانی به صراحت موارد زیر را ایجاب می کند:
1.-ترانسفورماتورهای غوطهور شده در روغن و سایر تجهیزات الکتریکی غوطهور در روغن-که حاوی بیش از 1000 کیلوگرم روغن هستند، باید مجهز به گودال ذخیرهسازی روغن و تأسیسات تخلیه روغن باشند.
2. حجم چاله ذخیره روغن باید بر اساس 100% یا 20% ظرفیت کل روغن تجهیزات تعیین شود. اگر اندازه گودال برای 20 درصد ظرفیت روغن باشد، کف باید دارای یک لوله زهکشی باشد تا روغن نشت شده را به مخزن نفت اضطراری هدایت کند. لوله زهکشی باید حداقل 100 میلیمتر قطر داخلی داشته باشد، اجازه تخلیه سریع روغن در مواقع اضطراری را بدهد و در ورودی دارای رنده آهنی یا صفحه توری باشد.
3. گودال ذخیره روغن باید دارای شبکه ای باشد که فاصله آن بیشتر از 40 میلی متر نباشد. یک لایه سنگفرش به ضخامت حداقل 250 میلی متر، با اندازه ذرات در محدوده 50 تا 80 میلی متر، باید روی این شبکه گذاشته شود.
هنگامی که یک گودال نفت اضطراری متمرکز نصب می شود، حجم آن باید بر اساس ظرفیت کل روغن بزرگترین تکه تکه تجهیزات الکتریکی پر شده از نفت- تعیین شود. اگر یک سیستم اطفاء حریق ثابت-پاشش آب نصب شده باشد، حجم گودال روغن اضطراری متمرکز نیز باید حجم آب پاشش را در نظر بگیرد و حاشیه ایمنی کافی را تضمین کند.
چرا در چاله نفت اضطراری به آب نیاز است؟ بنابراین، یک گودال نفتی تصادفی دقیقاً چیست؟
اجازه دهید ابتدا به طور خلاصه پیشینه را معرفی کنم.
[تصویر]
در حال حاضر، از جمله تجهیزات اصلی برق در پستها،
ترانسفورماتورهای قدرت غوطه ور در روغن-
به طور گسترده مورد استفاده قرار می گیرند.
در صورت تصادف ترانسفورماتور،
مقدار زیادی روغن معدنی
می تواند از ترانسفورماتور اسپری کند
و در مدت زمان کوتاهی در اطراف زمین فرود آیند.
بدون اقدامات حفاظتی خاص،
این نه تنها پست و محیط اطراف را آلوده می کند،
اما روغن پاشیده شده به راحتی می تواند آتش سوزی گسترده ای ایجاد کند.
حجم زیاد نفت نشتشده بدون شک شدت حادثه را تشدید میکند.
بنابراین،
چه در نظر گرفتن حفاظت از محیط زیست
یا ایمنی آتش،
تخلیه ایمن این روغن ضروری است
به یک مرکز اختصاصی،
جداسازی آن از مواد قابل اشتعال در مجاورت،
نگهداری آن در دمای کاهش یافته،
و نگه داشتن آن برای جدایی، بهبودی،
پردازش و استفاده مجدد
این چیزی است که یک گودال نفتی تصادفی معمولی پست به نظر می رسد:
[تصویر]
"200 متر مکعب" نشان داده شده بر روی پلاک در عکس
به حجم کل گودال اشاره دارد،
حداکثر ظرفیت ذخیره روغن آن نیست.
ورودی چاله نفت حادثه
به چاله روغن پایه ترانسفورماتور اصلی متصل می شود-
ناحیه زیر ترانسفورماتور پر از سنگفرش-
اجازه خروج روغن از ترانسفورماتور اصلی
از طریق لوله زهکشی به چاله نفت حادثه جریان یابد.
در این مرحله،
شاید خیلی از شما بپرسید:
همه ما سنگفرش های زیر ترانسفورماتور را دیده ایم،
اما چرا آنها آنجا هستند؟
آیا می توانیم به جای آن از طلا، نقره یا جواهرات استفاده کنیم؟
خب بذار توضیح بدم
اولاً ما آنقدر پول نداریم...
[تصویر]
اما برگردیم سر اصل مطلب:
سنگفرش ها در واقع به عنوان لایه ایزوله عمل می کنند.
در صورت آتش سوزی ترانسفورماتور،
آنها به سرکوب شعله ها کمک می کنند.
ثانیاً
روغن ترانسفورماتور-در دمای بالا
هنگام عبور از سنگفرش سرد می شود،
که به کاهش شدت آتش نیز کمک می کند
و به خاموش کردن آن کمک می کند.
بنابراین، اصل عملکرد یک گودال نفتی تصادفی چیست؟
بیایید نگاهی به نمای مقطعی- بیندازیم.
[تصویر]
به زبان ساده،
یک گودال نفت تصادف به عنوان یک کشتی ارتباطی عمل می کند. وقتی روغن نریزد،
اگر گودال مهار نشت حاوی آب باشد،
سطح آب در هر دو بخش (A و B) برابر است.
روغن و آب چگالی متفاوتی دارند،
غیرقابل اختلاط هستند و به طور طبیعی جدا می شوند.
از آنجایی که روغن چگالی کمتری نسبت به آب دارد،
روی سطح شناور است
(همانطور که هر کسی که آشپزی می کند می داند).
هنگامی که روغن ریخته شده وارد گودال مهار شد،
روی سطح آب در محفظه اصلی (محفظه A) فشار وارد می کند.
فشار دادن آب از طریق دهانه سرریز به طرف دیگر (محفظه B).
با افزایش حجم روغن ریخته شده،
آب به داخل مخزن فاضلاب منتقل می شود.
اگر هنوز این را کاملا درک نکرده اید،
نگران نباش-
نیازی به زیر سوال بردن هوش شما نیست،
زیرا توضیح این مفهوم در واقع کمی پیچیده است.
بیایید از برخی نمودارها استفاده کنیم
برای توصیف فرآیند
واضح و مختصر
[تصویر]
در ابتدا، گودال مهار نشت آب را نگه می دارد.
اگر ترانسفورماتور اصلی یا راکتور ولتاژ بالا-آتش بگیرد،
سیستم اسپری آب فعال می شود،
و حجم زیادی از روغن عایق و روغن{0}}مخلوط آب
به محفظه A می ریزد.
پس از استقرار و جدا شدن در محفظه A،
روغن در بالا شناور است، در حالی که آب به پایین فرو می رود.
تحت تاثیر فشار روغن،
سیال از طریق دهانه سرریز وارد محفظه B می شود،
و سپس از طریق خروجی تخلیه می شود.
در نهایت، به یک حالت پایدار و متعادل می رسد:
[تصویر]
این اجازه می دهد تا روغن در محفظه A باقی بماند،
تسهیل تجزیه و تحلیل و بازیابی بعدی
اگر گودال در ابتدا خالی از آب باشد،
و ابتدا یک نشت عظیم نفت رخ می دهد-
پر کردن گودال با روغن عایق-
به دنبال آن آتش سوزی در ترانسفورماتور یا راکتور رخ می دهد
که سیستم اسپری آب را فعال می کند،
مخلوط بزرگی از روغن و آب وارد محفظه A می شود.
[تصویر]
پس از استقرار و جدا شدن در محفظه A،
آب به پایین فرو می رود و روغن در بالا شناور می شود.
با این حال، مقدار کمی روغن در قسمت بالایی محفظه B
(حداکثر حدود 1.7 متر مکعب برای گودال ایستگاه دیلینگ محاسبه می شود)
در نهایت از طریق خروجی به محیط اطراف تخلیه می شود.
[تصویر]
پس از تخلیه روغن در محفظه B،
سیستم به همان حالت پایدار و متعادل می رسد
(در زیر نشان داده شده است)،
برآورده کردن الزامات طراحی
[تصویر]
در شرایط عادی، گودال باید پر از آب نگه داشته شود. طبق مفاد GB 50229-2006،
آیین نامه طراحی حفاظت در برابر حریق نیروگاه ها و پست های سوخت فسیلی:
هنگامی که یک گودال ذخیره نفت اضطراری مرکزی
مجهز به روغن{0}}اقدامات جداسازی آب ارائه شده است،
ظرفیت آن باید بر اساس 60 درصد حجم روغن یک مخزن نفت تعیین شود.
این به معنای چاله نفت اضطراری است
باید قابلیت نگهداری داشته باشد
60 درصد روغن از یک ترانسفورماتور.
بیایید اعداد را اجرا کنیم:
به عنوان مثال:
در پست DL، حجم روغن برای یک فاز از ترانسفورماتورهای اصلی #2 و #3 65 تن است.
در حالی که برای ترانسفورماتور اصلی #4 60.5 تن است،
و حجم روغن برای{0}}راکتور شنت ولتاژ بالا حتی کمتر، در 13 تن است.
بنابراین، محاسبه بر اساس یک فاز از ترانسفورماتور اصلی #2 یا #3 است.
چگالی روغن ترانسفورماتور
0.895 کیلوگرم بر متر مکعب است،
و بر اساس فرمول ρ=m/V، 65 تن روغن معادل 72.6 m³ است.
60 درصد ظرفیت مخزن نفت 43.56 متر مکعب است.
حداکثر حجم ذخیره روغن در چاله نفت اضطراری پست DL
محاسبه شد
47.55 m³ (که بیشتر از 43.56 m³ است)،
بنابراین با استاندارد مطابقت دارد.
تا الان، من معتقدم که همه متوجه شده اند
ساختار و اصل عملکرد چاله نفت اضطراری





