ناوهای هواپیمابر یکی از پیچیده ترین پروژه های تسلیحاتی در حال حاضر هستند. فقط تعداد کمی از کشورها در دنیا ناو هواپیمابر دارند و می توانند آن ها را بسازند.
ساخت یک ناو هواپیمابر به فناوری زیادی نیاز دارد، مانند فناوری طراحی، فناوری قدرت، فناوری هواپیمای حامل، فناوری دستگیری و استحکام فولاد و غیره، اما اگر این فناوری را داشته باشید، ممکن است نتوانید یک ناو هواپیمابر بسازید، زیرا شما نیاز به پول دارید، هزینه ساخت یک ناو هواپیمابر ده ها میلیارد است که برای هر کشوری مقرون به صرفه نیست. به عنوان مثال، روسیه دارای فناوری ساخت ناو هواپیمابر است، اما تنها یک ناو هواپیمابر دارد، به این معنی که بودجه ندارد. ناو هواپیمابر نماد قدرت کلی یک کشور است و کشورهایی که قادر به ساخت ناوهای هواپیمابر هستند در حال حاضر از مزایای فناوری، سرمایه و منابع انسانی برخوردار هستند.
ضخامت عرشه ناو هواپیمابر چقدر است؟
اول از همه، همه کشورها نمی توانند فولاد مورد استفاده برای عرشه ناوهای هواپیمابر را تولید کنند. مواد فولادی ویژه ای که ناو هواپیمابر جدید هند برای واردات از خارج نیاز دارد، هزاران کیلوگرم قیمت دارد. حدود 80 میلی متر است ایالات متحده یک بار آزمایش کرد که وقتی یک هواپیمای جنگنده سنگین 30-تنی هنگام فرود با عرشه ناو هواپیمابر با سرعت بالا برخورد کرد، عرشه ناو هواپیمابر آسیبی ندید.
البته برای برخی از موقعیت های اصلی ناو هواپیمابر مانند مرکز فرماندهی و سیستم قدرت ناو هواپیمابر، در این موقعیت ها از صفحات زرهی تا ضخامت تا 330 میلی متر استفاده می شود که تا حدودی شبیه به صفحات زرهی مورد استفاده است. برای تانک ها به منظور جلوگیری از بمباران اژدرها و موشک های زیردریایی، قسمت زیر آب بدنه از صفحات فولادی به ضخامت 150-200 میلی متر ساخته شده است.
ضخامت عرشه یک شاخص مهم در یک ناو هواپیمابر نیست، اما استفاده از نازک ترین صفحه فولادی تا حد ممکن و در عین حال اطمینان از همان اثر محافظتی است. سطح ورق فولادی واریاگ رنگ آمیزی و زنگ زدگی داشت، اما عملکرد خود ورق فولادی به هیچ وجه کاهش پیدا نکرد و عملکرد ورق فولادی اساساً مانند فولاد جدید بود. صفحه بعد از پاک شدن زنگ زدگی بنابراین چنین فولادی می تواند در کشور من نیز به تولید انبوه برسد.
تصویر
چقدر غرق شدن سخته
اولین چیزی که مسلم است این است که توانایی ضد غرق شدن ناوهای هواپیمابر مدرن در واقع بسیار قوی تر از تصور است.
در سال 2005، نیروی دریایی ایالات متحده از ناو هواپیمابر USS America با نیروی معمولی کلاس Kitty Hawk از رده خارج شده برای انجام آزمایش غرق شدن ناو هواپیمابر استفاده کرد. ناو هواپیمابر USS US به عنوان کشتی مورد نظر سرانجام پس از 25 روز بمباران بی رویه به قعر دریا غرق شد. ، و در مرحله بعدی آزمایش، نیروی دریایی ایالات متحده همچنین تعداد زیادی مواد منفجره قوی نصب شده بر روی ناو هواپیمابر را برای تکمیل ماموریت غرق شدن منفجر کرد. این آزمایش غرق شدن، مردم را هوشیارانه آگاه کرد که غرق شدن یک ناو هواپیمابر مدرن به همان اندازه که تصور میشد ساده نیست.
عملکرد ضد غرق شدن آن به سادگی با زره های عرشه و بدنه، طراحی کابین ضد آب تقسیم شده و قابلیت کنترل آسیب قوی تضمین شده است. اگر توضیح دقیقی می خواهید، اجازه دهید از ناو هواپیمابر کلاس نیمیتز که در حال حاضر در ایالات متحده در حال خدمت است به عنوان مثال استفاده کنیم. ناو هواپیمابر کلاس «نیمیتز» آمریکا به منظور مقاومت موثر در برابر حمله موشک ها و اژدرها و کاهش خسارت پس از اصابت، از طراحی بدنه دو لایه از پایین تا عرشه آشیانه در دو طرف استفاده می کند. تعداد زیادی از اجزای "X" شکل وجود دارد. هنگامی که بدنه توسط اژدرها و موشک ها مورد اصابت قرار می گیرد، لایه بیرونی بدنه و اجزای "X" شکل در وسط دچار تغییر شکل جدی می شوند و به سرعت انرژی موج ضربه ای تولید شده از انفجار اژدر یا کلاهک موشک را جذب می کنند. و بدنه و عرشه ساخته شده از فولاد آلیاژی با استحکام بالا می تواند به طور موثر در برابر حمله کلاهک های نیمه زره سوراخ کننده به موشک های ضد کشتی مقاومت کند.
تصویر
این مفهوم حفاظتی نه تنها بر روی ناو هواپیمابر منعکس شده است، درست مانند DDG-62 که سال گذشته یک حادثه تصادف داشت. سوراخ بزرگی از کف کشتی بیرون زده شد و در نهایت به اسکله بازگردانده شد. این نیز به دلیل کابین ضد آب است.
عرشه پرواز ناو هواپیمابر کلاس "نیمیتز" طراحی کاملاً بسته ای دارد و محفظه های اژدر زیر آب در دو طرف بدنه می توانند در برابر انفجار 300 کیلوگرم مواد منفجره مقاومت کنند. علاوه بر دیوارهای طولی متعدد، بیش از 20 محفظه عرضی ضد آب و چندین محفظه آتش در کشتی وجود دارد. این دیوارهای طولی و عرضی بیش از 2،{3}} محفظه را تشکیل می دهند. بنابراین، حتی اگر تعداد کمی از کابین ها مورد اصابت قرار گرفته و آب گرفتگی شود، ناو هواپیمابر همچنان می تواند بقای قوی را حفظ کند و غرق نخواهد شد.
تصویر
ناو هواپیمابر مدرن به سختی غرق می شود، در واقع دلیل اصلی آن این است که هسته اصلی ناوگان، به عنوان مرکز فرماندهی ناوگان، با اتکا به هواپیماهای هشدار دهنده اولیه و جت های جنگنده ای که حمل می کند و همچنین مرحله ای بودن آن است. آرایه رادار و نزدیک به هزار موشک ضد هوایی بقیه ناوگان. شبکه دفاع هوایی سفت، سخت است که در حمله هوایی مورد اصابت قرار بگیرد. هلیکوپترهای ضد زیردریایی، زیردریاییهای موجود در ناوگان، و موشکهای سونار کمان پیازی، سونار یدککشی و موشکهای ضد زیردریایی که توسط همه کشتیهای ناوگان حمل میشوند، یک شبکه ضد زیردریایی را تشکیل میدهند که نزدیک شدن به آن برای زیردریاییها دشوار است و به میزان زیادی کاهش مییابد. احتمال حمله اژدرها در واقع ضربه نخوردن مهمتر از توانایی مبارزه است.
پوشش عرشه ناو هواپیمابر چیست؟
ناوهای هواپیمابر مدرن معمولاً دارای یک عرشه پرواز تمام فلزی با پوشش قوی عرشه پرواز بر روی آن هستند که در درجه اول برای بهبود اصطکاک است.
پوششهای عرشه پرواز عمدتاً از گلولههای ضد لغزش و رزینهای تشکیلدهنده فیلم تشکیل شدهاند. عرشه پرواز در تمام طول سال در معرض محیط خشن دریایی قرار دارد. پوشش عرشه باید خاصیت ارتجاعی و انعطاف پذیری خوبی داشته باشد و بتواند با تفاوت دمایی بین روز و شب و تغییرات فصلی سازگار شود و در نتیجه انبساط حرارتی و انقباض سازه فولادی ایجاد شود.
در صورتی که خاصیت ارتجاعی و انعطاف پذیری پوشش کافی نباشد، این تغییر شکل ناگزیر منجر به آسیب هایی مانند ترک خوردن، کنده شدن و افتادن پوشش می شود.
هنگامی که یک هواپیمای حامل بر عرشه بلند می شود و بر روی عرشه فرود می آید، تأثیر زیادی روی پوشش خواهد داشت که به مقدار مشخصی بافر الاستیک نیاز دارد و پوشش عرشه پرواز به طور کلی ضخیم است و عدم انعطاف پذیری منجر به ترک خوردگی پوشش عرشه پرواز یک ناو هواپیمابر مدرن هم در برابر Grinding مقاوم است و هم انعطاف پذیر است، اگر کفش های پاشنه بلند را بتوان زیر پا گذاشت، چگونه می توان از هواپیما خارج شد؟
▲ گودال پنج ضلعی یک سوراخ لنگر است، نه یک پرچ
به صراحت، از آن برای بستن هواپیما استفاده می شود.
ضریب اصطکاک پوشش عرشه پرواز معمولاً باید بالاتر از 0.7 باشد. هر چه ضریب اصطکاک بزرگتر باشد، مقاومت لغزش بهتری دارد که می تواند به طور موثری از لغزش هواپیما و سقوط پرسنل در اثر امواج متلاطم جلوگیری کند. در عین حال، عرشه همچنین مکانی است که در آن هواپیماها بلند می شوند و فعالیت های پرسنل و فرود آنها مکرر است. مقاومت عالی در برابر سایش پوشش می تواند سایش پوشش را کاهش داده و عمر مفید پوشش را افزایش دهد.
سطح عرشه می تواند در برابر آب و هوای دریایی با نمک زیاد، رطوبت بالا و اختلاف دمای بالا مقاومت کند تا از خوردگی بستر فولادی از تشدید جلوگیری شود.
ساده به نظر می رسد، اما قابل اعتماد بودن برای مدت طولانی آسان نیست
عرشه پرواز یک ناو هواپیمابر همچنین دارای الزامات مقاومت در برابر دمای بالا و مقاومت در برابر فرسایش است.
ناو هواپیمابر کلاس کیف اتحاد جماهیر شوروی سابق از جنگنده های کوتاه برد عمودی برخاست و فرود استفاده می کند.
برای مقاومت در برابر شعله دم با دمای بالا مجهز به عرشه پرواز با پرچ است که تنها بدون نقطه ویرگول است!
اگرچه عرشه پرواز یک ناو هواپیمابر ناهموار است، اما راحتی پدال زدن پوشش هنوز برای فعالیت های مکرر و پیاده روی پرسنل بسیار خوب است.
تصویر
عرشه پرواز ضد لغزش ناو هواپیمابر در حال ساخت
تصویر
عرشه پرواز USS Carl Vinson در حال پوشش است
تصویر
پوشش سطح عرشه پرواز معمولاً از 40-50 درصد اکسید آلومینیوم، 20-35 درصد سولفات باریم و 10-20 درصد رزین اپوکسی تشکیل شده است. این باعث می شود پوشش های عرشه پرواز ناو هواپیمابر در برابر آتش مقاوم باشند!
