تقریباً در تمام قالب های مهر زنی از تعداد زیادی المان الاستیک و فنر استفاده می شود. در بین این عناصر الاستیک، المان های استاندارد الاستیک متنوع، چسب یورتان، فنرهای نیتروژنی و ... وجود دارد و با توجه به نیازهای مختلف، عناصر الاستیک مختلف انتخاب می شوند. به عنوان مثال، برای خم شدن و پانچ کردن، کافی است از عناصر متداول الاستیک مستطیلی استفاده کنید. به عنوان مثال: با توجه به رنگ، بهار قهوه ای را می توان بهار قهوه ای نیز نامید. اگر کشش کافی نیست، یک فنر نیتروژن اضافه کنید. با این حال، فنر نیتروژن گران تر است، بنابراین هزینه قالب کمی بالاتر است. در میان آنها یک عنصر کشسان به نام چسب یولی نیز وجود دارد. این نوع المان الاستیک بسیار ارزان است، اما عمر مفید فنر نسبتاً کوتاه است. این معمولاً برای کشیدن قالب ها، شکل دادن قالب ها یا صافی استفاده می شود.
تصویر
تاثیر استفاده از چسب Uril برای قالب کشش عمیق نسبتا خوب است. البته از فنرهای نیتروژنی نیز می توان استفاده کرد. سایر موارد مانند پین های جک، بلوک های شناور، پین های دو منظوره و غیره معمولاً از فنرهای سیمی یا فنرهای زرد و غیره استفاده می کنند، تا زمانی که بتوانند مواد را حذف کنند، محصول را از چاپ خارج نکنند و قسمت بالایی آن باشد. ناقص شده. ویژگی چسب اوریل این است که خاصیت ارتجاعی آن نسبتاً متعادل است اما به دلیل عمر نسبتاً کوتاه آن ممکن است پس از مدتی ترک بخورد. بنابراین عموماً کمتر استفاده می شود و برای صافی بیشتر از چسب Uril استفاده می شود.
فنرها شامل فنرهای مستطیل شکل، فنرهای سیمی و ... هستند که هدف از فنرها حذف و پرس مواد است. استحکام فنرها به روان بودن تولید قالب و واجد شرایط بودن محصولات مربوط می شود. نیروی ارتجاعی فنر کم است که به راحتی باعث تغییر شکل محصول به دلیل عدم توانایی در نگه داشتن مواد می شود، قالب از مواد خارج نمی شود، محصول به راحتی از قالب خارج نمی شود. مواد حمل می شود، لبه چاقو و پانچ به راحتی ساییده می شوند و مشکلات دیگر.
فنرهای مستطیلی به طور کلی بر اساس رنگ هایشان به: قهوه ای، سبز، قرمز، آبی و زرد طبقه بندی می شوند و نیروی کشسانی آنها نیز بر این اساس ضعیف می شود. با توجه به رنگ های مختلف، نیروی الاستیک متفاوت است و میزان فشرده سازی نیز متفاوت است.
در اینجا یک روش ساده برای محاسبه فشردگی فنر وجود دارد: ارتفاع کل فنر را از قبل اندازه گیری می کنیم، سپس فنر را در یک گیره قرار می دهیم، آن را قفل می کنیم و سپس از یک کولیس برای اندازه گیری طول باقی مانده فنر بعد از آن استفاده می کنیم. گیره مرده است، و سپس از فنر استفاده کنید این عدد را از طول کل کم کنید و سپس آن را بر طول کل تقسیم کنید. این روش در هر فنری رایج است. به عنوان مثال، اگر طول فنر قهوهای 60 میلیمتر باشد، پس از گیره زدن توسط گیره باید حدود 45.6 باقی بماند و سپس 45.6 را از 60 کم کنیم 14.4 و تقسیم 14.4 بر 60 برابر 0.24 میشود. و این میزان فشرده سازی است.
فنر بر اساس زمان های مختلف بهار مانند 1 میلیون بار، 500،{2}} بار، و 300،000 بار استفاده می شود. هر چه مقدار تراکم بیشتر باشد، عمر مفید فنر کمتر و طول عمر قالب کمتر می شود (البته اگر فنر شکسته باشد، می توان آن را تعویض کرد.)، ممکن است با اندازه گیری قالب، فنر بشکند. یک دوره زمانی یا ممکن است مستقیماً استحکام خود را از دست بدهد و فنر با کیفیت پایین به راحتی در داخل قالب شکسته شود.
به طور کلی مقدار فشار فنر بر اساس 300،000 بار محاسبه میشود، یعنی فنر ممکن است پس از ضربه زدن به قالب 300،{3}} بار استحکام خود را از دست بدهد. البته طول عمر قالب های معمولی مهر زنی چندان طولانی نیست و می توان آن را با توجه به حداکثر فشرده سازی نیز محاسبه کرد. اگر با توجه به حداکثر فشرده سازی محاسبه شود، فقط می تواند اطمینان حاصل کند که فنر در قالب منفجر نمی شود. همچنین اگر قالب تا حد مرگ فشرده شود، برای صافی محصول مفید است.
تصویر
حداکثر فشار (چقدر فنر را می توان فشار داد)، حداکثر فشار فنر برابر با ارتفاع اصلی فنر X حداکثر نسبت تراکم فنر است، به عنوان مثال یک فنر قهوه ای با طول 60 میلی متر، سپس حداکثر تراکم آن: 60*24 درصد تقریباً برابر با 14 است. این فنر را می توان حداکثر تا 14 میلی متر فشار داد. حداکثر کورس آن 14 میلی متر است. سکته مغزی قالب باید کمتر از 14 میلی متر باشد. اگر از 14 میلی متر بیشتر شود، فنر ممکن است از کار بیفتد، تغییر شکل دهد، یا ممکن است در داخل قالب شکسته شود، یا قالب ممکن است منفجر شود و پانچ را نمی توان به پایین فشار داد.
قبل از مونتاژ قالب یعنی قبل از نصب قالب باید محاسبه کرد که آیا فشردگی فنر مناسب است یا خیر تا در حین کار نگرانی از بابت مشکل قالب، انفجار و غیره وجود نداشته باشد. تست قالب
